Welkom

Je wilt graag kinderen. Misschien. Of toch niet. Het krijgen van kinderen is iets waar iedereen wel eens over nadenkt. Ook al heb je een primaire groeistoornis, dan is dat niet anders. Wel kun je specifieke vragen hebben. Kan mijn lichaam een zwangerschap wel aan? Of, wat is de kans dat mijn baby ook een groeistoornis heeft?

Deze website laat thema’s zien die kunnen spelen bij kleine mensen met een kinderwens. Iedereen ervaart het proces op zijn eigen manier. De volgorde van de thema’s is daarom vrij. De informatie is gebaseerd op ervaringskennis van kleine mensen met een kinderwens die je voor zijn gegaan.

De informatie die hier leest is bedoeld om je aan het denken te zetten. Dit is niet om je een bepaalde richting op te sturen. Een kinderwens is namelijk persoonlijk en voor iedereen anders. Waar mogelijk verwijzen we door als het bijvoorbeeld gaat over erfelijkheidsonderzoek.

Lees verder over:

Kinderwens

Lees meer

Zwanger worden: wel of geen klein kind

Lees meer

Begeleiding tijdens zwangerschap

Lees meer

Bevallen en kraamtijd

Lees meer

Bijzondere ervaringen

Lees meer

Gezinsuitbreiding

Lees meer

Onvervulde kinderwens

Lees meer

Ervaringen van kleine mensen

  • Ik weet juist hoe het is

    Een kleine vrouw vertelt:

    “Mijn partner en ik wilden gewoon heel graag kinderen. Ongeacht of het klein zou zijn of niet. In begin vond ik het wel moeilijk, maar we hebben gewoon met elkaar goede gesprekken gevoerd. Want ik weet natuurlijk zelf, welke drempels je hebt door het leven. En eigenlijk heb ik op zich wel een makkelijk leven gehad. Ik ben niet echt gepest, maar ik weet wel dat dat niet altijd makkelijk is. En als ik een kind krijg met achondroplasie, wil ik dat hem of haar aan doen of niet. Maar toen zei de vader van mijn kinderen heel mooi van, ‘maar jij weet juist hoe het is’. Want ik ben geboren uit lange ouders en die stonden in eerste instantie van, ‘goh hoe moet het nu?'. Ik heb al die wegen al bewandeld en hij zei heel mooi van, ‘jij weet gewoon wat wel en niet kan, welke mogelijkheden er zijn en welke beperkingen. Jij kan juist een kind daarin goed begeleiden’.”

  • Niet minder dan normaal

    Een 39-jarige man vertelt:

    Ik heb twee broers en die hebben allebei twee dochters gekregen en mijn vader had al gezegd van, dan dreigt mijn geslacht geen mannelijke opvolger te krijgen. Dus ik had zoiets van: ik ben er ook nog. En niet zo zeer dat dat de trigger was om daadwerkelijk een kinderwens te hebben. Maar ik had wel altijd zo iets van, het leek mij niet minder dan normaal dat dat ooit zou kunnen gebeuren.

  • Heb je wat ze zeggen dat je hebt?

    Een kleine vrouw vertelt:

    “Het is wel belangrijk om te weten welke kennis je al over je eigen groeistoornis hebt. En heb je ook die groeistoornis die ze zeggen dat je hebt? Mijn partner en ik hebben allebei achondroplasie. Dus we wisten al een beetje wat de genetische kansen waren. 50% kans op een kind met achondroplasie, 25 % kans op een kind met een normale lengte en 25% kans op een 'dodelijke variant', zeg maar. En toen volgde er een heel circus. Omdat er bij ons nooit in het bloed was aangetoond dat we achondroplasie hadden. Dus we moesten ook zelf nog een heel genetisch onderzoek laten doen. Ik weet niet hoe het voor de volgende generatie is, maar voor onze generatie is het veel gebaseerd op röntgenfoto's en op de kennis die er toen was. Dus vandaar dat wij ook toen nog halsoverkop dat DNA onderzoek moesten doen. Omdat ze zeiden van we kunnen niet gaan testen wat jullie kindje eventueel heeft, als we niet zeker weten wat jullie hebben.”

  • Had ik dat maar van tevoren geweten

    Een kleine vrouw vertelt:

    “Mijn ervaring die ik heb opgedaan tijdens mijn zwangerschap en ook tijdens de keizersnee wil ik graag delen. Die is toch vrij specifiek zijn voor kleine vrouwen. Waarvan ik wel dacht van, goh, als ik dat van tevoren had geweten, dan was ik er de eerste keer misschien bewuster ingestapt. Had ik het niet allemaal over me heen laten komen. Had ik zelf ook artsen wat beter mijn wensen aangegeven. Omdat je toch tegen bepaalde dingen aanloopt, zoals de ruggenprik, die toch wat specialistischer zijn bij kleine mensen. Ik ben drie keer verkeerd geprikt in mijn rug. Dus dat voelde ongeveer alsof mijn been ter plekke werd afgehakt, zeg maar. Ook veel artsen, er waren geen specialisten, het was dus een arts in opleiding die dus mij de ruggenprik gaf. Dus ik was tegen de tijd dat ik uiteindelijk verdoofd was, was ik al zo op van alles, dat ik ook heel weinig bewust heb meegemaakt. En daar heb ik wel heel lang last van gehad. En toen ik zwanger was van de tweede heb ik gelijk in het ziekenhuis aangegeven van, nou hoe dan ook, zo wil ik het niet nog een keer. Ik wil graag iemand die er ervaring mee heeft en ik wil niet meer een heleboel pottenkijkers omdat het zo interessant is dat er een kleine vrouw een keizersnee krijgt. Nee, dit is mijn bevalling.”

  • Ga ervoor

    Een kleine vrouw vertelt:

    “Als je echt een kinderwens hebt moet je er voor gaan. Je kan het. Wil je het echt alleen doen? Het kan. Er zijn echt wel meerdere wegen naar Rome en je kan het gewoon. Je moet er wel gewoon goed achterstaan en stevig in je schoenen staan. Emotioneel is het af en toe ook wel zwaar. Maar voor de rest zou ik echt wel zeggen, als je het wil, waarom niet. Het is je wens en als je wens is om naar de maan te gaan, dan kan jij het, je kan het gewoon. Je moet gewoon meerdere wegen bewandelen en je komt er vanzelf wel, hoe dan ook.”